Wednesday, June 30, 2010

பிதற்றல்!



யதார்த்தப் பள்ளங்கள்.
கால் இடறி விழி பிதுங்கும்
சம்பவச் சாக்கடைகள்.

முறைத்துப் போகிறது
முறைதவறிப்போன
மூங்கில் காற்று.

ஊர்ந்து திரியும்
மேகம்
ஊர் மாறி வந்த
கள்ளத் தோணி.

புன்னகைக்கும் பூக்கள்
கற்புள்ள கண்ணகிகளா?
மாசற்றதாம் நிலவு!
புணர்ச்சிப் பள்ளங்கள்
புலப்படுவதில்லையா?

மாலைச் சூரியன்
மன்மதன் போலும்...
கடலுடன் தான்
அதற்குக் காதலுண்டே?

பேப்பரும் இருந்து
பேனாவும் கிடைப்பதால்...
ஏதாவது,
எதையாவது
எழுத நினைத்து,
இயற்கை,
இலக்கணப் பாரம்பரியங்களை
இதழ் மூடி முத்தித்து,
பிதற்றிய பிலாக்கினங்களை
கவிதை என மார்தட்டிக் கொள்ளும்
திருகு தாளங்களுக்கெல்லாம்
எங்குதான் இடமுண்டு?
காதலைத் தவிர!
.
.
.

இலகு தவணையில் மரணம்!


பகலொரு பொழுதும்,
இரவொரு பொழுதுமாய்
இருமுறை சாக வேண்டும்.

சாவு....
யாரும் நிச்சயப் படுத்திச் சொல்லுங்கள்?
முழுவதுமாய் வாங்குவேன்.
தவணை முறையில் என்றாலும்...
குத்தகைக்குக் கூடக் கிடைக்காதா?

நிலைக்குத்தாக அடுக்கப்பட்ட
மனிதக் கூட்டத்துக்குள்
எனக்கான சாவு ஒழிந்திருக்கிறதா?

விரல்கள் வெளித் தெரியும்
புதை குழிகளையும் தாண்டியாயிற்று.
நைல் நதி பக்கத்தில்
நீண்ட பள்ளத்திலாவது
ஒழிந்திருக்கிறதா?

ஒருவேளை
சாவதற்கும் ஏதும் தகுதி வேண்டுமா?

பரணில் ஒட்டடை கூடிய
உப்புக் கண்டங்களுக்கு
நடுவில்காய்கிறது
மனமும், முதற்காதலும்.

முதற்காதல் -
விதம் விதமாய்
அழுதுத் தீர்த்த பிறகும்
என்னை
அலங்கரித்துப் பார்க்கும் தோல்வி!

மனம் -
ஒரு வித்தைக் காரியின்
செப்படியில் சிதறிப்போனது.
புதுப்பிக்க வழியில்லை.

எப்போதுமே
வாழத்தெரிந்தவன்
ஒரு ஜாதி.
வாழத்தெரியாதவன்
மறு ஜாதி.
யாராவது சொல்லுங்கள்?
நான் எந்த ஜாதி?

நித்தியங்களுக்குள் நிராகரிக்கப்பட்டு,
வேதனைகளால்
விரும்பி அணைக்கப்பட்டு
வாழ்க்கை எட்டி உதைத்ததால்
சாவை விரும்பி நிற்கிறேன்.
சாவதற்குத் தகுதி போதாதா?

என் சாவை சில வேளைகளில்
நிலவும்,
தென்றலும்
ஏற்க மறுக்கும்...
நிலவைத் தொட்டதில்லை!
தென்றலைப் பார்த்ததில்லை!
சாவது மேல்.
ஒரு முறை
செத்து விட்டுப் போகிறேன்.

பகலொரு பொழுதும்,
இரவொரு பொழுதுமாய்.......
.
.
.

அதிசயங்களின் அல்லிராணி



நீ நாணங்கொள்வதைச்
சொல்லி விடுகின்றன
மெல்ல விரியும்
உன் ஓர்கிட் கண்கள்.

பல விதங்களில் பூக்கள் 
உன் கூந்தலில்...
முன்பை விட
அழகு என்னவோ
பூக்களுக்குத்தான்.

நீ பாரதியின் புதுமைப் பெண்.
இருந்தும்,
அவைகளைத் தீண்டுவதில்லை
எனப்புலம்புகின்றன
ஊனமுற்ற பட்டாம் பூச்சிகள்.

வாக்குப் போட்டு
அதிசயங்களைத் தெரிகிறார்கள்.
உன் புன்னகையிலேயே
அதிசயங்கள் மொத்தமும்
அடங்கி விடும்
என்பேன் நான்.

அம்மா ராசிபலன்
பார்ப்பாள்.
நான் பார்ப்பதில்லை.
நற்பலனாய் நீயிருக்க,
அது எதற்கு?

என் ஒரு கோடி
ஞாபகத்துணிக்களும் நிரம்பிற்று.
இன்னும் உன் நினைவுகளைச்
சேர்க்க வேண்டும்.
உத்தி ஒன்றை
உபயம் செய்யேன்.
என் காதலியே?
.
.
.

விண்வெளியில் ஒரு காதல்


நீயொன்றும்
அவ்வளவு அழகியல்ல.
ஆனாலும்
ஏதோ ஒன்று
என்னையும் ஈர்க்கிறது.

முன்னொரு காலம்
லைலா - மஜ்னுவாக
அல்லது
ரோமியோ - ஜூலிஜட்டாக
அல்லது
சலீம் - அனார்கலியாயாவது
நாம் இருந்தோமோ என்னவோ?

இல்லாவிடின்,
கண்டங்கள் தாண்டி,
கடல்கள் கடந்து,
ஓசோனைத்  துளைத்து,
விஞ்ஞானிகளாய்  நாம்
விண்வெளியில் சந்திப்போமா?
நீ சம்மதித்தால்
சாட்சியாகக் காத்திருக்கிறது
சந்திரன்.
.
.
.

பேசப்படப்போகும் ஒரு பெண்!


தாழ்த்தப்பட்டவன்
நான் தான்.
ஆயினும்
ஒட்சி ஏற்றப்பட்டது
காதல்.

தெரிந்தே கொல்பவளே!
இனியாகிலும்
தெரிந்து கொள்.
உனக்காக தருவித்த,
தரவிருக்கும்
வார்த்தைகளின் கருவறை
இதயம்.

பெண்கள் -
சாம்ராஜ்யங்களின்
அழிவுகளானமை
உலக வரலாறு.
எதிர்காலத்தில்
பேசப்படப் போகும்
ஒருசில பெண்களில்
நீயும் ஒருத்தி.
.
.
.

Tuesday, June 29, 2010

நெருங்கி உடையும் நட்சத்திரம்!





வெள்ளைப் பூ மட்டுமல்ல
சிகப்புப்  பூவும்
எதுவும் சொல்லாமலேயே
வாடிக்கொண்டிருக்கிறது.

மின் கம்பத்தில் உட்காரும்
காக்கை 
மீண்டுமொரு முறை
பீச்சி விட்டுப் போகிறது.

குளிர் பூசப்பட்ட காற்று 
நாசிக்குள் நுழைந்து
உடலில் ஒரு பகுதியில் 
ஒட்டிக் கொள்கிறது.

உரசிக் கொள்ளும் கிளைகளும், 
கிளையற்ற மரங்களும்
புரியாத மொழியில் 
பேசிக்கொள்கின்றன.

வீட்டுப் பூனை 
நகத்தைக் 
கூர் தீட்டிக் கொல்கிறது!

கூடு திரும்பியவை 
எண்ணிக்கையில் 
குறைந்திருக்க வேண்டும்! 

விழுங்கிய சூரியனை 
கடல் 
இனிக் காலையில் தான் 
துப்பும்.

கருப்பு மையை  
வானில் 
கரைத்துக் கொட்ட, 
கிணற்றுள் 
விழும் நட்சத்திரம்
வழமைபோல
நொருங்கி உடையும். 

மாலைப் பொழுது 
இப்படியிருக்க,
என்னுடைய டயரியில் 
இது 
இன்னுமொரு நாள்.
.
.
.


அந்தோக்கிழவி உபதேசம்




கிழவி : 
சிங்கமென சிறுத்தை என 
சீறிவரும் காளையென
உன் ஒத்த பையன்கள்
ஊர்க்கோலம் போகையிலே
ஏனப்பா இச்சோகம்?
விழியில் என்ன நீர்க்கோலம்?

மீசை முளைத்த பையன்
அழுவதுவோ வெட்கமையா,
சொல்லிவிடு உன் சோகம்
நானிப்ப உன் சொந்தம்.

பையன் :
ஆடிமாச திருவிழாவுக்கு
ஆத்தா கூட அவ வந்தா.
பட்டணத்துக்காரி தான்
பதுமையாட்டம் அழகாக.

சிரிக்க சிரிக்க அவ பேச
சில்லறையா சிதறிப்போனேன்.
உசிரெல்லாம் புல்லரிக்க
மனசுக்குள்ள புகுந்துக்கிட்டா.

காத்திருந்து காத்திருந்து
காதலைத்தான் நான் சொன்னேன்.
கை கொட்டி அவ சிரிச்சா.
கண்டபடி திட்டிப் புட்டா!

கிழவி :
ஒத்தைக் கை தட்டி
ஓசை வராதுய்யா.
மனசைக் கலைச் சுப்புட்டு
மகிழ்ச்சியாதான் வாழப்பாரு.

உனக்காக அவ ஒருத்தி
எங்கேயோ ஒளிஞ்சிருக்கா.
காலங்கடத்தாம ஒழைச்சுவை
அவ வருவா!
.
.
.

Monday, June 28, 2010

கண்களின் உரசல்!




சமீப காலங்களில்
நீ என்னில்
ஏற்படுத்திய தாக்கங்களை,
உன் ஆரம்ப கால நடப்புக்களில்
நான் அவ்வளவாக
உணரவில்லை.

குச்சிகளின் உரசலினால்
பற்றிக்கொள்ளும்
தீ.
நம் கண்களின் உரசலினால்
பற்றிக்கொண்டது - என்னுள்
காதல் அன்பே!

நிலவை விட்டு
இரவு பிரிந்திருப்பது
கொடுமையல்லவா?
போன்சாய் மரங்களைப் போல
உன் வீட்டுத் தொட்டியில்
சிறையிருக்கவும் எனக்குச்
சம்மதம் பெண்ணே!
பதிலுக்கு
காதல் தருவாயா?
.
.
.

நீ, நான் மற்றும் காதல்!


ஒரு மழைக் கால
மாலை வேளையில்
காதலை சொன்னது
வாய்ப்பாய்ப் போனது.
எப்படி?

கொடுமையான
முழக்கம் கேட்டு
பயத்துடன்
என் மார்புக்குள்
முகம் புதைத்தாய்.
எதிர் பார்க்காத
அந்தக் கொலை
இனிமையானது!

இதயம்
இயலாமல் போக,
வார்த்தை தேடிய உதடுகளும்
தோற்றுப் போனது.
எனது அணைப்பும்
உன்னை ஏதோ செய்ய ,
வெப்பம் உணர்ந்த உன்னை
நனைத்தது நம் கண்ணீர்.

ஒரு காதல்
ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட
அற்புத வினாடிகளின் சாட்சியாக -
நீ,
நான் மற்றும்
காதலைத்தவிர
அங்கு யாரும் இல்லை!
.
.
.

Sunday, June 27, 2010

எயிட்ஸ் என் எதிரி !



டாக்டர் என்னைப் பார்த்த பார்வை சரியில்லை.
"எதுவாயிருந்தாலும் சொல்லுங்கள் டாக்டர்"  நான் கேட்டதற்கு, சில நொடிகள் தாமதத்திற்குப் பின், என் கண்களைப் பார்த்தவாறு சொன்னார் " எப்பிடிப்பா? உன்னை நான் நல்ல பையன் என்றல்லவா நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். இப்படித் தப்புப் பண்ணி இருக்கிறாயே? சரி, செய்ததுதான் செய்தாய், அதற்கான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் எடுத்திருக்க வேண்டாமா? இப்போதுபார்......"
" என்ன டாக்டர் " கண்களில் அவசரம் ததும்பக் கேட்டேன். என் இரத்த மாதிரியை பரிசோதிக்கக் கொடுத்திருந்தேன். அதன் முடிவைப் பெறத்தான் வந்திருந்தேன். டாக்டர் என் அப்பாவின் நண்பர் வேறு.                  
" உன் இரத்தத்தில் hiv இருக்கிறது. உனக்கு Aids "    

திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். கும் என வியர்த்திருந்தது. நான் கண்டது கனவுதான் என நிச்சயப்படுத்திக் கொண்ட பின்பு தான் நிம்மதியாக இருந்தது. அன்று முழுக்கவும் எனக்குக் கனவைப் பற்றிய சிந்தனை. நான் ஒழுக்கமான பையன். மது அருந்துதல் மற்றும் புகை பிடிப்பதில் எனக்கு சிறிதளவும் நாட்டமில்லை. 
ஆனாலும் அந்தச் சம்பவம் தான் என்னை பதட்டப் பட வைத்தது. ஒருமுறை நானும் எனது அலுவலக நண்பர்களும், அலுவலகம் மூலமான சுற்றுலாவுக்குச் சென்றிருந்த போது, நண்பர்களின் சபலத்தினால், ஒரு வெளிநாட்டுப் பெண்ணை, 5000 ரூபாய்கள் கொடுத்து, நாம் தங்கியிருந்த அறைக்குக் கூட்டி வந்து, அவர்களுடன் சேர்ந்து நானும் தப்புப் பண்ணி விட்டேன். பாதுகாப்பாகத் தான் செய்தேன். அந்தப் பெண் நோயற்ற, நம்பத் தகுந்தவள் என்று வேறு சொல்லியிருந்தார்களே?.

எதற்கும் இரத்தத்தை ஒருமுறை பரிசோதித்துப் பார்ப்பது நல்லது என்று எண்ணியவாறே அலுவலக வேலைக்குள் என்னைத் திணித்துக் கொண்டேன்.
 மாலை, வேலை முடிந்து, இரத்தப் பரிசோதனை நிலையம் சென்று இரத்த மாதிரியைப் பரிசோதிக்கக் கொடுத்து விட்டு, வீட்டுக்கு வந்து விட்டேன். நாளை காலை வரச்சொல்லி இருந்தார்கள். நாளை சனிக்கிழமை. அரை நாள் வேலை. தொலைக்காட்சியில், நாட்டமில்லாத போதும், நிகழ்சிகள் சிலவற்றைப் பார்த்துக்கொண்டே சாப்பிட்டு விட்டு, ( இடையில் கொண்டமுக்கான விளம்பரம் வேறு போட்டார்கள் ) தூங்கச்சென்று விட்டேன்.

நல்ல தூக்கமாக இருக்க வேண்டும். கனவு எதுவும் வரவில்லை.             காலைக் கடன்களை எல்லாம் முடித்து விட்டு, குளித்து, சாப்பிட்டு, பத்திரிக்கையும் படித்து விட்டு, நேரம் பார்த்தேன். காலை 8 மணி. 
இரத்தப் பரிசோதனை முடிவைப் பெற வேண்டு மல்லவா? மோட்டார் சைக்கிளை ஒருமுறை முறுக்கி நிறுத்திய போது பரிசோதனை நிலையம் வந்துவிட்டிருந்தது.
முடிவு என்னவாக இருக்குமோ என்கிற நினைப்புடன் உள்ளே சென்று, வந்ததற்கான காரணத்தை நினைவு படுத்தினேன். 

குறிப்பிட்ட பற்றுச் சீட்டை எடுத்த பரிசோதகர் என்னை ஒருமுறை பார்த்தார். 
அவர் பார்த்த பார்வை சரியில்லை!
" என்ன தம்பி கவனமா இருக்கக் கூடாதா? "
எனக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது.
சுதாகரித்துக் கொள்ளமுன், " நீங்க சபாபதி வாத்தியாரின் மகன்தானே? நான் உங்கள் அப்பாவின் நண்பன். இதைப் பற்றி உங்கள் அப்பாவிடம் சொல்ல வேண்டும்"
அழாத குறையாக, நா தழு தழுக்கக் கேட்டேன் " நிச்சயமாகவா?...."
என்னால் முடிக்க முடியவில்லை. " தம்பிக்கு இனிப் பென்றால் ரொம்பவே இஷ்டமோ? இந்தச் சின்ன வயசிலேயே சர்க்கரை வியாதி வருவது......"
அவர் முடிக்கும் முன்பே, அவரை நிறுத்திக் கேட்டேன் " சர்க்கரை வியாதியைப் பற்றித்தான் சொன்னீர்களா?"  என் முகத்தில் இதுவரை இல்லாத ஆச்சரிய மாற்றம். அவ்வளவு சந்தோசம். என்னைக் கவனித்தவர் முகத்தில் கலவர ரேகைகள். "என்ன தம்பி, சர்க்கரை வியாதி என்று சொல்கிறேன். நீங்கள் சந்தோசப் படுகிறீர்களே!"

அவரின் அறிவுரைகளை கேட்டு, அவரை ஒருமாதிரி சமாளித்து விட்டு வெளியே வந்த எனக்கு இப்போதுதான் நிம்மதியாக இருந்தது. சர்க்கரை வியாதி கொடியது தான். ஆனால், நான் குழம்பியதற்குக் காரணம் உங்களுக்குத் தெரியும் தானே? நான் சந்தோசப்பட்டதன் நியாயம் உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். இனிமேல் இப்படிப்பட்ட தப்பே பண்ண மாட்டேன். பாருங்கள் எப்படிப் பாடாய்ப்படுத்தி விட்டது என்னை!

அதுசரி, உங்களிடம் ஒன்றைக் கேட்க மறந்து விட்டேனே. நீங்கள் என் அப்பாவின் நண்பரில்லைத் தானே? 

( முற்றும் )          

    



                


   


                       

அட !


குழந்தை
முழிக்கிறதே....
உன் மழலை கேட்டு !
.
.
.

டாவின்சியின் கோட்பாடு



வேலி ஓரத்தில்
இரண்டு பட்டாம் பூச்சிகள்.
ஓ!
நீ என்னை
எட்டிப் பார்க்கிறாய்.

சிரிக்கிறாய் பின்
செவிகளில் சிவக்கிறாய்.
எனக்குள் மன்மத மயக்கம்.

நீ -
சுடிதார் அணிந்த சுனாமி.
சுஜாதாவின் சொர்க்கத் தீவு.
டாவின்சியின் கோட்பாடு.
சுலைமான் அரசரின்
வைரச்சுரங்கம்.
மௌனமான ராட்சஷி.
கொஞ்சமாக வெட்கப்படும்
மலை நாட்டு வெயில்.
எனக்கே உரிய எல்டோரடோ  !
.
.
.

அழகற்றவள்


அழகாக கருதப்படும்
உன்னிடம்
என் காதலைச் சொன்னேன்.
முறைத்தாய்
பின்
நெளிந்து சிரித்தாய்.

சில கேள்விகள் கேட்டாய்!
கண்ணாடி பார்ப்பதுண்டா?
நீ சிவப்பா?
ஆறடியா உன்னுயரம்?
கார், பைக் ஏதும் உண்டா?
சில கேள்விகள் கேட்டாய்!

அங்கவீனமாகப்
பிறக்காததே அதிகம்
என்றேன் நான்!
அத்துடன் காதல்
உயிர் நீத்தது சரிதானே?
.
.
.

போதனை



வாழ்வியலை போதிக்க -
உதிர்ந்து விழும்
இலைகளும்,
மிதிபடும்
சில பூக்களும்...
போதாதா?
.
.
.

களிமண் கவிதை



களிமண் தான்...!
சிறந்த கலைஞனிடம்
சிலையாகிறது.
பகுத்தறிவாளனிடம்
பாண்டமாகிறது.
ஆபிரிக்காவிலோ பலருக்கு
ஆகாரமாகிறது.
பயனற்றுப் பரிதவிக்கும்
பரிதாபமும் நடக்கிறது.
நாமெல்லாம் களிமண் தான்.
.
.
.

இதயத்தில் ஆணி அடிப்பவள்


சிரிக்கும்
வெள்ளையாடைப் பெண்களை 
பார்க்கும் போதெல்லாம்,
பழைய புகைப்படம் போல்
கறுப்பு வெள்ளையில் தோன்றி,
ஆணியடித்து,
இதயத்தை வலிக்கச் செய்கிறாயே!
அது ஏன்?
.
.
.

என் பிணங்களை மிதித்தவள்



உனது பெயர் கொண்ட
பூந்தோப்பினுள்,
பூக்களை விடுத்து,
முட்களை மிதித்து
நடந்த போதிலும் சரி.

சுவர்க்கம் என நினைத்து
பாதாளச் சாக்கடையூடு
தட்டுத் தடுமாறி
குற்றுயிராக
வந்தபோதிலும் சரி.

சவக்காலையில்
பாதி எரிந்தும் எரியாததுமான,
உன்னால் வஞ்சிக்கப்பட்ட
என்
பிணங்களைச் சுற்றி இருந்து
அழுதபோதிலும் சரி.

காதலை ஒரு போதும்
சபித்ததில்லை.
காதல் -
எந்தவொரு வேளையிலும்
அற்புதமாகவே இருந்திருக்கிறது.
உண்மையாக,
இன்னும் உரத்து!
இல்லாத கடவுளுக்கும்,
எங்கேயோ இருக்கும் அவளுக்கும்
கேட்க வேண்டும்!
காதல் -
மிக மிக அற்புதமானது.
காதலி...
ஒருபோதும் அல்ல!
.
.
.

Saturday, June 26, 2010

சிக்குன்குனியா வேதனைகள்


என்னை கடுமையாகப்
பார்த்தவள் நீ.
இலகுவாக
எழுதச் செய்தது காதல்.

கலண்டரில் வரும்
அறிவுரைகள் இருக்கட்டும்.
எப்பொழுது என்
கவிதைகளை
படிக்கப் போகின்றாய்?

இரவுகளில்
இதய ராகம்
விரும்பிக் கேட்கிறாய்.
சினிமாவில்
காதலை இரசிக்கிறாய்.
நான்
காதல் பேசும் போது மட்டும்
ஏன் விலகிச் செல்கிறாய்?

நீ மெழுகுவர்த்தி மீதே
பாவம் கொள்பவள்.
என் அழிதலை
எப்படி உன்னால்
சகிக்க முடிகிறது?

எப்போதும்
விட்டத்தையே
பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாக
புலம்பும் அம்மா
எப்படி அறிவாள்
காதலின் மரண அவஸ்தைகளை?

ஏதும் பதிலை
சீக்கிரம் சொல்லடி பெண்ணே.
என்னை நான்
மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்
அல்லது
மாய்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
.
.
.

பிரபஞ்சமும் காதலும்


பிற்பாடு சொல்.
எது பெரிது?
பிரபஞ்சமா? அல்லது
காதலா?

பெரு வெடிப்பு
நிகழ்ந்த போது
பிரபஞ்சம் பிறந்தது.
முதற் பெண்ணின்
வருகையால்
காதல்
கருத்தோன்றியது.

சிறுத்துப் பெருக்கிறது
பிரபஞ்சம்.
காதலின் கோயில்
இதயமும் அப்படித்தான்.
காதல் மட்டும்
அங்கே கர்ப்பக்கிரகம்.

பிரபஞ்சத்தின் முதற் பிள்ளை
பால்வீதி.
காதலின் கைக் குழந்தை
காமம்.

பிரபஞ்சத்தின் அலங்காரம்
விண்மீன்.
காதலின் அலங்காரம்
முத்தம்.

பிரமாண்டமானது
பிரபஞ்சம்.
பிற பஞ்சமற்றது
காதல்.

முடிவுள்ளது
பிரபஞ்சம்.
முடிவிலியானது
காதல்.

இப்போது சொல்
எது பெரிது?
.
.
.

முற்றத்தில் ஒரு தனிமை


இரவு ஏழு மணிக்கெல்லாம்
ஏதும் எழுதச் சொல்கிறது 
தனிமை.

தனிமை கூட
ஒருவகையில்
மருத்துவம் தான்.
சோகமான பொழுதுகளில்
சுகம் தருகிறதே?

தனிமை -
எப்பொழுதும்
சக்தி மிக்கது!
சூரியனின் தனிமை
சுட்டெரிக்கிறது.
நிலவின் தனிமை
அழகில் மிக்கது.
தாஜ்மஹாலின் தனிமை
காதலை ஆள்கிறது.

பாகற்காய் போன்றது
தனிமை.
அவ்வப் போது
சேர்த்துக் கொண்டால்
ஆயுளுக்கும் நல்லது.

பின்னிரவுப் பொழுதுகளில்
பிரகாசம் குறையும் போது
தாலாட்டவும் செய்கிறதே
தனிமை.

தனிமை ஒரு கொடை தான்.
திகட்டாத வகையில் - அதை 
பாவிக்கும் போது.
.
.
.

Friday, June 25, 2010

பிரிதலின் பொழுது கொடியது !


தலையணையின் கீழ்
பதுக்கி வைத்த
உன் நினைவுகள்
பஞ்சினூடாகக் கசிந்து
என்னைத் தூங்க விடுவதேயில்லை.

உன் பெயரைப் போலவே
நீயும்
அற்புதமானவள், ஆச்சரியமானவள்.
எனக்கு அப்படியல்ல!

நீ எப்படியிருப்பாயோ
என நினைத்தால் அது அபத்தம்.
நீ நலமாகவே இருப்பாய்.
நான் எப்படியிருப்பேன் என்று
எப்போதாவது நினைப்பாயா ?

காதல் வலியில்
என்னை நானே
காயப்படுத்தும் போதெல்லாம்
ஒன்று கூட
உன்னைப் பிரிந்த வலிக்கு
ஈடாகவேயில்லை.

மேகங்களை
ஓட்டிச் செல்வது போல
என்னையும் உன் அருகில்
கொண்டு சேர்க்காதா
இந்தக் காற்று - இனியாவது?

என்காதலைத் தெரிந்த போது
சிரித்தாயாம்.
கேலிக்குள்ளானது
காதல்.

இன்னொரு முறை
நட்பாய் சிரித்து
என்னை ஏற்றுக்கொண்டாய்....
காதலையல்ல!

பிரியும் வேளையில்
வாழ்த்துக்கள்
பரிமாறிக் கொண்டோம்.
புன்னகையுடன்
பிரிந்து சென்றாய்.
நான்
அன்று முதல்
புன்னகைக்க வில்லை.
.
.
.

இலங்கைக் கிரிக்கெட் அணியும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட தோல்வியும் !






இந்தப் பதிவை நேற்றே எழுத வேண்டும் என நினைத் திருந்தேன். ஆனால் வேலைப் பளு  காரணமாக இப்போதுதான் எழுதக் கிடைத்தது. அதனால் என்ன இப்போது எழுதி விட்டால் போச்சு.

இலங்கைக் கிரிக்கெட் அணியும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட தோல்வியும் என நான் தலைப்பிடக் காரணம், நேற்று நடந்த ஆசியக் கோப்பைக்கான இந்தியாவுடனான இறுதியாட்டத்தில் இலங்கை அணி தோற்கும் என நண்பர்களுடன் பந்தயம் போட்டிருந்தேன். அப்படித்தான் இறுதியில் நடக்கவும் செய்தது. அதற்காக நானொன்றும் தீர்க்கதரிசி என்று அர்த்தமில்லை.

அடிப்படையில் நான் இலங்கைக் கிரிக்கட் அணியின் தீவிர ரசிகன். தொடர்ந்து அவர்களின் விளையாட்டை உன்னிப்பாகக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பதாலும் முடிவை என்னால் முன்னமே கணிக்கக் கூடியதாக இருந்தது. நான் மட்டுமல்ல, என்னைப் போல எந்தவொரு சராசரிக் கிரிக்கட் ரசிகனாலும் இத்தகையதொரு முடிவைக் கணித்திருக்க முடியும்.

காரணங்கள் : 
சமீபத்திய வருடங்களாகவே இலங்கை மற்றும் இந்திய அணிகளுக்கிடையே போட்டிகள் குறித்த ஒரு இடைவெளியில் தொடர்ந்து நடை பெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன. இரு அணிகளும் மாறி மாறி தத் தமது குறை நிறைகளை நன்றாகத் தெரிந்து வைத்திருக்கின்றன. ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போது இந்திய அணி துடுப் பாட்டத்திலும் இலங்கை அணி பந்து வீச்சு மற்றும் களத் தடுப்பில் சிறந்து விளங்குகின்றன.
இத்தகையதொரு பின்புலத்தில் தான் ஆசியக் கோப்பைக்கான போட்டிகளில் இரு அணிகளும் களத்தில் இறங்கின. கடந்த சில மாதங்கள் இந்திய அணிக்கு கடுமையானதாகவும், சோதனை மிகுந்த தாகவும் இருந்தது வெள்ளிடை மலை. ஆகவே இந்தத் தொடரில் சாதித்தே தீரவேண்டிய கட்டாய நிலைக்கு இந்தியா தள்ளப்பட்டது ஆச்சரியமான விடயமல்ல.

மறுபக்கத்தில் இலங்கை அணியைப் பொறுத்த வரை போட்டிகள் தமது சொந்த மண்ணில் நடைபெறுவதானது அதற்கு சாதகமான விடயங்களில் ஒன்று என்பதாலும்,   தற்போதைய இலங்கை அணியானது மிகச் சிறந்த சமநிலை அணியாகக் காணப் படுகிறது எனவும், குறித்த நாளில் உலகில் எந்த அணியையும் வீழ்த்தக் கூடிய திறமை மிகுந்த அணியாகவும் பத்திரிக்கைகளிலும் விளையாட்டு விமர்சகர்களாலும் உயர்வாக மதிப்பிடப் படுவதாலும் இலங்கை அணிக்கே கிண்ணத்தை வெல்லும் வாய்ப்பு இருப் பதாக பரவலாக நம்பப்பட்டது.

அதற்கிணங்க இலங்கை அணியும் லீக் சுற்றுப் போட்டியில் எந்தவொரு போட்டியிலும் தோற்காத அணியாக இறுதிப் போட்டிக்குத தகுதி பெற்றது.  ஆனால் இந்திய அணியோ பாகிஸ்தான் அணியுடன் பலத்த போட்டிக்குப் பின் வெற்றி பெற்றே இறுதிப் போட்டிக்குத் தெரிவாகி இருந்தார்கள். அத்துடன் லீக் சுற்றுப் போட்டியில் இலங்கை அணியிடம் தோற்றிருந்தார்கள் என்பது குறிப்பிடத் தக்க விடயம்.

லீக் சுற்று ஆட்டங்களில் சிறப்பாகச் செயற்பட்ட இலங்கை அணியின் தோல்விக்குக் காரணம் அவர்களின் மெத்தனப் போக்கே என்றால் அது மிகையாகாது. எந்த வொரு கிரிக்கட் ரசிகனுக்கும் அவர்களின் விளையாட்டு நிச்சயம் கடுப்பை ஏற்றி இருக்கும்.

போட்டியானது இலங்கை நேரம் பிற்பகல் 2 . 30 மணியளவில் தம்புள்ளை ரங்கிரி சர்வதேச விளையாட்டு மைதானத்தில் ஆரம்பமானது.  நாணயச் சுழற்சியில் வெற்றி பெற்ற இந்திய அணி முதலில் துடுப்பாட முடிவு செய்தது. இலங்கையில் நடைபெறும் போட்டிகளில் நாணயச் சுழற்சியானது எப்போதுமே முக்கிய பங்கு வகிக்கும் என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒரு விடயம்.



ஆரம்பம் முதலே இந்திய அணி சிறப்பாகவே துடுப்பெடுத் தாடியது. அவர்களின் ஓட்ட விகிதம் 5.5 இற்குக் குறையாமல் பார்த்துக் கொண்டார்கள். தினேஷ் கார்த்திக்கின் அபார ஆட்டத்தாலும் (66 ஓட்டங்கள் ), என்னய்யா  துடுப் பாட்ட வீரர்களின் ஒத்துழைப் பாலும், இந்திய அணி ஆட்ட நேர முடிவில் 268 ஓட்டங்களைப் பெற்றுக் கொண்டது.       

இந்தப் போட்டியில் இலங்கை அணியினர் பல பிழைகளை விட்டிருந்தனர். 
முதலாவதாக அணி தேர்வு செய்யப்பட்ட முறையானது கேள்வியை எழுப்புகிறது.
கடந்த போட்டியில் சிறப் பாகப் பந்து வீசிய சுராஜ் ரண்டிவ் இப்போட்டியில் ஏன் சேர்த்துக் கொள்ளப் படவில்லை? அவர் கூடுதலாக துடுப்பாடத் தெரிந்தவர் என்பதுடன் களத் தடுப்பிலும் சிறப்பாகச் செயற்படக் கூடியவர்.  முரளிக்கு வயதாகி விட்டது. அவரின் வேகம் குறைந்து விட்டது. முன்னரைப் போல அவர் இப்பொழுது விக்கட் எடுக்கும் பந்து வீச்சாளரும் அல்ல. அனுபவத்திற்காகச் சேர்த்துக் கொள்கிறார்களாம். அனுபவம் மட்டுமே எப்போதும் வெற்றியைத் தேடித் தருவதில்லையே? 

அடுத்து மகரூப். கடந்த போட்டியில் ஹற்றிக் உடன் சேர்த்து 5 விக்கட்களைப் பெற்றவர்         
இந்தப் போட்டியில் பந்து வீசவே தெரியாதவர் போலல்லவா பந்து வீசியிருந்தார்.   
அத்துடன் அவரின் சொதப்பலான களத்தடுப்பு, பந்தைத் துரத்தும் பாணி எல்லாம் சேர்த்து கப்டன் சங்கக்காரவைக் கடுப்பின் உச்சத்திற்கே கொண்டு சென்றுவிட்டது.  
6 ஓவர்கள் பந்து வீசி 41 ஓட்டங்களை வாரி வழங்கி இருந்தார் வள்ளல் மகரூப். 

போட்டி பற்றிய கலந்துரையாடலில் பங்கு பற்றிய இலங்கை அணியின் முன்னாள் வீரர் மார்வன் அத்தபத்து, இலங்கை அணியிடம் துடுப்பெடுத்தாடக் கூடிய சுழற்பந்து வீச் சாளர்கள் இல்லை என்றும், இதே நிகழ்ச்சியில் பங்கு பற்றிய இந்திய அணியின் முன்னாள் வீரர் வெங்கடேஷ் பிரசாத், இந்திய அணியிடம் வேகப் பந்து வீசக் கூடிய துடுப்பாட்ட வீரர் இல்லை என்றும் அங்கலாய்த்தனர். சுராஜ் ரண்டிவ் மற்றும் இர்பான் பதான் எங்கே என்று என் தலையில் அடித்துக்கொண்டேன்.    

மின்னொளியில் 250 என்பதே கடினமான இலக்கு என்னும் பட்சத்தில் 268 ஓட்டங்களைப் பெற இலங்கை அணி பொறுப்புடன் கடுமையாகப் போராட வேண்டியிருக்கும் என்று எங்களுக்குத் தெரிந்த அளவு கூட அவர்களுக்குத் தெரியவில்லையோ என்னவோ?  முன்னர் ஒரு முறை, இலங்கையில் நடை பெற்ற Indian oil cup இற்கான இறுதிப் போட்டியிலும் இதே தவறைத் தான் செய்திருந்தார்கள்.        
அந்தத் தவறை ஏனோ நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. 

ஆரம்பம் முதலே அவர்களின் மெத்தனப் போக்கு அழகாகத் தெரிந்தது. 
பழைய போட்டிகளின் replay காட்சிகளைப் பார்த்த ஒரு அனுபவமாகத் தான்  எனக்கிருந்தது. உங்களுக்கு எப்படியோ?. இலங்கையின் தூண்களாக வர்ணிக்கப் படுபவர்களின் ஆட்டங்களை சற்று அலசிப் பார்ப்போமா? 

டில்ஷான் : போட்டியில் தான் சந்தித்த இரண்டாவது பந்துவீச்சு, bouncer ஆக எகிற பௌண்டரி மட்டுமே அடிப்பேன் பேர்வழியாக, உயர்த்தி அடித்து ஆட்ட மிழந்து சென்றார். இவர் பௌண்டரி அடிக்கவில்லை என்று இப்போது யார் அழுதார்கள்? என்னவொரு கேவலமான துடுப் பாட்டம். 
 


உபுல் தரங்க : off stump புக்கு வெளியே குத்தி உள்ளே வந்த பந்தை, off stump புக்கு மேலாகத் தான் செல்லும் என்கின்ற அற்புதத் தீர்க்க தரிசனத்தோடு பந்தை leave செய்ய, பந்து off stump இன் தலைப் பகுதியைப் பதம் பார்க்க, தரங்க முகத்தில் ஈயாடவில்லை. 
" என்ன இழவுக்கிடா  உங்களுக்கு bat தந்திருக்கிறாங்க? " - நண்பன் கேட்டதற்கு, தரங்க தலையைக் குனிந்த படி சென்று விட்டார்.  

மஹேல :  இவரின் இத்தகையதொரு ஆட்டமிழப்பை நாம் எத்தனையோ தடவை பார்த்தாகி விட்டது. off stump புக்கு வெளியே போகும் பந்தை third - man திசையில் திருப்பி விடுவதாக நினைத்து keeper இடமோ அல்லது slip இலோ பிடி கொடுத்து ஆட்டமிழப்பார். இவரின் ஆட்டத்தில் துளிகூடப் பொறுப்புத் தெரியவில்லை.

மத்தியூஸ் : உலக அரங்கில் சிறப்பான வீரராக வளர்ந்து வரும் அவர் இனி ஒரு போதும் இவ்வாறு அலட்சியமாக விளையாடக் கூடாதென்பது என் அவா. அவரை ஒருமுறை மன்னிக்கலாம். 



சங்கக்கார :  பாவம் என்ன செய்வார்? மனைவி மஹேல போனவுடன், "நீ முன்னாலே போனா நான் பின்னாலே வாரேன்" கணக்காக, வழமையான முறையில் pull செய்ய முற்பட்டு அரங்கு திரும்பினார்.            

அத்தனையும் அலட்சியத்தால் விழுத்த விக்கட்கள். தில்ஷானிடம் என்னவொரு மெத்தனப் போக்கு. சங்கக்காரவின் ego விற்கு சரியான அடி. ipl போட்டிகளில் காட்டிய அக்கறையையும், விசுவாசத்தையும், அர்ப்பணிப்பையும், அவதானத்தையும் இப்போட்டியிலும் கொஞ்சமாவது காட்டியிருக்கலாம். தவறி விட்டார்கள்.      
எப்படிப் பொறுப்பாக துடுப்பெடுத் தாடுவது என்பது பற்றி இவர்கள் கப்புகெதரவிடமும், கண்டம்பி  இடமும் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளலாம். அவர்கள் இருவரும்  சிறப்பாக ஆடியிருந்தாலும் too little , too late .      


வெற்றி பெறுவோம் என்கிற கனவோடு மட்டுமே இலங்கை அணியினர் விளையாடினர் போலும். ஆனால் இந்திய அணியினர் கடுமையாக உழைத்திருந்தார்கள். வெற்றியும் பெற்றார்கள்.  இலங்கை அணியினர் திறமையானவர்கள் தான். அதில் சந்தேகமேயில்லை. ஆனால் இதே போல மெத்தனப் போக்குடனும், அலட்சியப் பார்வையுடனும் தொடர்ந்து விளயாடுவார்களேயானால், இதே போல எதிர் பார்க்கப்படும் தோல்வியும் நிச்சயம்.    என்னைப் போல தீவிர ரசிகனை அது நிச்சயம் பாதிக்கும். மற்றப்படி இந்திய அணியினருக்கு என் பாராட்டுக்கள் !   
.
.
.





   

Wednesday, June 23, 2010

மனசு



எமக்கு சில வேளைகளில்
சிறகுகளும்,
சில வேளைகளில்
சிலுவைகளும்,
இன்னும் சில வேளைகளில்
போதி மரங்களும்
தேவைப் படுகிறது.

விடியும் பொழுதுகளில்
கண்களின் கனவுகள்
மதியம் வருவதற்குள்ளே
வாடியும் போகின்றன.

வெவ்வேறு கோணங்களில்
தினம் ஒரு மனிதம்.
விமர்சன வீச்சுக்களால்
வெந்துதான் போகிறது மனசு!

மனசொன்றும் நகமல்லவே?
வேண்டாத பொழுதுகளில்
வெட்டி எறிவதற்கு.
மனசின் பரிமாணங்களை
ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்...
முட்களை வெறுத்தால்
ரோஜாவில் ஏது இரசனை?

பயம், பாசம்,
காதல், காமம் என
ஆட்டுவிக்கிறது மனசு
ஆடுகிறோம் நாமெல்லாம்!
.
.
.

பிறந்தநாள் வாழ்த்து


ஒரு சூரியன்.
கொஞ்சமாய் நிலவு.
கொஞ்சும் பூக்கள்.
இதமான முத்தம்...
பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் பெண்ணே !
.
.
.

காதலின் வெற்றி




தோற்றுவிட்டேன் பெண்ணே !
வானத்தில் தெரியும் 
பொன்னிறப் புள்ளிகள் 
முதலில் மங்கலாகி
பின்னர் பிரகாசம் கூடி
சற்றைக்கெல்லாம் 
உன்னைத் தான் 
நினைவு படுத்துகின்றன.
.
.
.

காதல் சாமர்த்தியம்




வெற்றுச் சுவரிலும்
நீ
கவிதையில் சிரிப்பது
காதலின் சாமர்த்தியம்.
.
.
.

தேவி தரிசனம்



கோபுர உச்சியில்
வட்ட நிலவு.
எனக்குத் தெரிவது
உனது முகம்.

ஆவணியில் தானே
திருவிழா ?
எனக்கு மட்டும்
நீ கோயில் வரும்
ஒவ்வொரு முறையும்.

கோயில் முழுதும்
பிரகாசமாய்
நின்று ஒளிரும்
நீ தந்த வருகை.



தேவைகள் கருதித்
தேங்காய் உடைப்பாய்.
அங்கங்கே
சிதறிக்கிடப்பேன் நான்.

மூலஸ்தான பூஜையில்
உன்னை நோக்கி
கை கூப்புவேன்.

அர்ச்சனை ரசீதுக்கு
உன் பெயரையே உச்சரிப்பேன்.
நீ மிச்சம் வைக்கும்
குங்குமத்தை
நாத்திகன் ஆனாலும்
இட்டுக் கொள்வேன்.

பூஜை முடிவில்
பிரசாதம் எதற்கு?
பய பக்தியுடன்
உன் பார்வைகளைப்
பெற்றுக் கொள்வேன்.

தீபங்கள் அணைக்கப்பட்டு
கோயில் பூட்டப்படும்.
நான் உன்னில்
அனுமதிக்கப்பட்டு
காதல் பற்றவைக்கப்படும்.
.
.
.

Tuesday, June 22, 2010

நியூட்டனின் ஈர்ப்பு விதி


நான் ஈர்ப்பு விதியை
உணர்ந்தது
இரண்டில்.
ஒன்று காந்தத்தில்
மற்றது உன் கண்களில்.

பெண்கள் சிரிப்பது கூட
இரண்டு வகையில் என்பேன்.
பாவப்பட்டு மற்றும்
பழக்கப்பட்டு.


கணித பாடத்தில்
நீ கெட்டிக் காரியாமே ?
சந்தேகம் கேட்கவென்றே
முட்டாளாக முயற்சிக்கிறேன்.

தமிழ் பாடத்தில்
கவிதை கேட்ட போது
நீண்டதாகச் சமர்ப்பித்தாய்.
என்னைக் கேட்டால்
உன் பெயரே போதும்.



உனக்குப் பிடித்த கலர்
நீலமாமே ?
அப்பாடா !
இதிலாவது ஒத்துப் போகிறதே ?

எனக்குப் பிடித்தவர்களின்
பட்டியலில்
முதலாவதாய் நீதான்.
உனக்குப் பிடித்தவர்களின்
பட்டியலில்
கடைசியாயாவது நானுண்டா ?
.
.
.

சில்லிட்ட மழையில் உன் நினைவின் கதகதப்பு !



மழை பெய்தால்
மனசுக்குள் ஒரே உற்சாகம்.
உன்னைக் காணும் போதும்
எனக்கு அப்படியே!

மழை பெய்யும் போது
சில்லென்று காற்று வீசும்.
வகுப்புக்களுக்கு வரும் போது
சில்லென்ற காற்றாய்
நீயேதான் வருவாய்.


வான வில்லில் உனக்கு
ரொம்பவே இஷ்டம்.
துப்பட்டாவுக்கு
எட்டாவது நிறமாய்
என்னைக் கேட்பாய்.

மழை பெய்தவுடன்
பளிச் என்றிருக்கும் தரை.
நீ சம்மதித்தால்
உனக்குத் தரையாகுமாம் மழை.

மழை பெய்யும் போது
வானில் வெட்டும் மின்னல்.
நீ சிரிக்கும் போது
உன் உதட்டில் ....

மழையில் நான் நனைந்தால்
எனக்கு தடிமல் வரும்
நீ நனைந்தால்
மழைக்கே !

இளநீராய் தேனாய்
உருமாறும் மழை.
உருவ மாற்றமில்லா
சிரிப்பால் கொல்வாய் நீ.

அரை நொடியில்
அனைத்தையும் நனைக்கும் மழை.
ஆயுள் வரை
உயிரை நனைப்பது உன் காதல்.

உணவு செய்ய
உழவனுக்கு வேண்டும் மழை.
உயிர் வாழ எனக்கு வேண்டும்
நீ !
.
.
.

காதலை முன்னிட்டு ...


கண்ணாடி பார்க்கின்றேன்.
கண்களுக்குள் 
உனது முகம்.

உனக்கு
கடவுள் நம்பிக்கை அதிகம்.
எனக்கு
கோவில் வரும் உன்னில் 
காதல் அதிகம்.

முன் வீட்டில் 
முஸ்லிம் நண்பிகள்,
சிங்களச் சிநேகிதிகளும்
உனக்குண்டு.
சைவமாய் இருந்தும் 
சர்ச் செல்வாய்.
உன்னைப் போலவே 
எனக்கும்
எம்மதமும் சம்மதம்.

இருந்தால் போல் 
கூர்மையாகப் பார்க்கின்றாய்.
என்னவென்று 
எடுத்துக்கொள்ள?
வெறுப்பா? அல்லது
காதலா?

தவழும் கூந்தலுக்கு 
வூல் பான்ட் போடக்கூடாதா?
பேதலிக்கிறதே
மனசு.

சுடிதாரில் மட்டுமல்ல 
பாவாடை தாவணியிலும் 
நீ பட்டாம் பூச்சிதான்.

உன் மணி பர்சில் 
சில்லறை சிணுங்கும்
என் மணி பர்சில்
உன் சிரிப்புக்கள்.

உன் உதடுகள் படபடக்க,
இதயமோ மௌனிக்கும்.
என் உதடுகள் மௌனிக்க 
இதயம் தான் படபடக்கும்.

எதிர் காலம் பற்றி அதிகம்
பேசுவாய்.
நான் பேசுவதில்லை.
நீ தான் வேண்டும் என்று 
நான் கேட்டால் 
அனுமதிப்பாயா என்ன?
.
.
.

Monday, June 21, 2010

ஒரு பதிவாளன் பேசுகிறான்!







தமிழ் பதிவுத் தளங்கள் இப்போது இணையத்தில் ஆயிரக் கணக்கில் இருக்கின்றன. பதிவுகள் பலவிதம் அதில் ஒவ்வொன்றும் ஒருவிதம் என்பதற்கிணங்க பதிவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அனுபவங்களையும், அறிந்த செய்திகளையும், தங்கள் சொந்தப் படைப்புக்களையும் பதிவுசெய்து அனைவருடனும் பகிர்ந்து கொள்கின்றனர்.
அவற்றில் பல சிறப்பானதாகவும், பாராட்டத் தக்க வகையிலும் இருப்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

இணையத்திற்குப் புதியவன் என்றாலும் , ( ஏனென்றால் எங்கள் ஊரிற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் broadband எனப்படும் அதி வேக இணைய இணைப்பு வந்துள்ளது )குறிப்பிடத் தக்க அளவு தமிழ் பதிவுத் தளங்களைப் பார்வை இட்டுள்ளேன் . இவற்றில் களிப்பூட்டும் அதாவது பல்சுவை விடயங்களைத் தாங்கி வரும் பதிவுத் தளங்கள் மக்கள் மத்தியில் அதிக வரவேற்பைப் பெற்ற பதிவுத் தளங்களாகக் காணப் படுகின்றன. பெரும்பாலான தளங்களில் முக்கிய உள்ளடக்கங்களாக சினிமாவும், அதைச் சார்ந்து புதுப் படங்களின் 'சுடச் சுட"  விமர்சனங்களுமே இருக்கின்றன. ( சினிமா பற்றி பதியாதோர் மன்னிக்கவும் ) இத்தகைய விமர்சனப் பதிவுகளே, நான் உட்பட, அதிகமாக விரும்பிப் படிக்கப் படுகின்றன என்பது மறுக்க முடியாத உண்மைதான்.
                               
இவற்றை எல்லாம் பார்த்துவிட்டு நானும் பதிவுத் தளம் ஒன்றைச் சொந்தமாக இயக்க வேண்டும் என்ற ஒரு இச்சையில் தளம் ஒன்றைப் புதிதாகத் தொடங்கினேன். ரொம்ப நாட்களாகவே "சொந்த இணையத்தளம்" என்கிற அவாவுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்க வேண்டுமே!

தளத்தை திறந்தேனே தவிர எதையெல்லாம் எழுதுவதென்றே தெரியவில்லை. மற்றவர்கள் போலவே புதுப் படங்களின் விமர்சனங்களை எழுதுவோ மென்றால் அதற்கு நிச்சயமாய் வாய்ப்பில்லை. எங்கள் ஊரில் ஒரே ஒரு, எந்த வித தொழிநுட்ப வசதியுமில்லாத, திரை அரங்கென்று சொல்லப் படுகிற, இதோ இப்போதே உடைந்து விழுகிறேன் பார் என்று தோற்றத்தில் சொல்லும், ஒரு கட்டடம் உள்ளது. அங்கே போடப்படும் திரைப் படங்கள் எல்லாம் நாட்டின் எல்லா மூலைகளிலும் ஓடி முடித்த பின்னே வந்து சேருகிறது. உதாரணமாகச் சொன்னால், சூர்யாவின் சிங்கம் திரைப் படம் கூட கடந்த இரு தினங்களுக்கு முன்னர் தான் திரையிடப் பட்டது.
அதை இப்போது பார்த்து விட்டு, " சிங்கம் - சூர்யாவின் கர்ச்சனை " என்கிற பெயரில் விமர்சனம் எழுதி, சுடச் சுட என்னும் அடை மொழியோடு வேறு , பதிவாகவிட்டால் எப்படி இருக்கும்? நீங்கள் என்னைத் திட்ட மாட்டீர்கள் ?

சரி சினிமா பற்றி எழுத யோசித்தால், சினிமாவைப் பற்றித்  தமிழ் நாட்டு மக்களுக்குத் தெரியாத விடயமா எனக்குத் தெரியப் போகிறது? எதுவுமே எழுதத் தோன்றாத நிலையில் தளத்தை அப்படியே விட்டு விட்டேன். பின்னர் ஒருமுறை யோசித்துப் பார்த்த போதுதான், என்னுடைய படைப்புக்களைக் கொண்டே தளத்தை இயக்கலாமே என்று தோன்றியது. ஏதோ கொஞ்சம் பிதற்றுவேன். அதை நண்பர்கள் கவிதை என்று வேறு சொல்லி வைத்தார்கள். ( ஆனால் சிறப்பானதாக ஒன்றையும் எழுதிவிடவில்லை என்பது வேறு விடயம் ) 

இப்படித் தான் எனது பதிவுத்தள வாழ்கையும் ஆரம்பித்தது. ஆனால் எவ்வளவு தூரம் எனது தளமும் மற்றவர்களால் விரும்பப்படும் என்பது என்னைப் பொறுத்த வரையில் கேள்விக் குறிதான். தமிழ் பதிவுத் தளங்களின் பெரும் பான்மையான சொந்தக்காரர்கள் தமிழ் நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள். அவர்கள் பல கலைகளில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள். தமிழ் நாடு - தமிழ் கலைகளின் பிறப்பிடம் வேறு. இத்தகைய சூழ்நிலையில், எனது எழுத்துக்கள் எந்த வகையில் ஏற்றுக் கொள்ளப் படப் போகிறது?, எனது பதிவுகள் எத்தனை பேரைச் சென்றடையப் போகிறது? என்றெல்லாம் ஜோசிக்க வைக்கிறது. 
தமிழ் திரட்டியான தமிளிஷ் இல் சில பதிவுகளை இணைத்தேன். ஆனாலும் அவை பெரிய அளவிலான ஆதரவைப் பெற்றிருக்கவில்லை. மறுபடியும் நிராகரிக்கப் பட்டதான ஒரு உணர்வைத் தந்த தருணம் அது.

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் நான் எனது பத்தாம் வகுப்பிலிருந்து கவிதைகளை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். கவிதையில் ஏனோ அப்படியொரு  ஈடுபாடு. எல்லோருக்குள்ளும் ஒரு திறமையிருக்கும் எனச் சொல்வார்கள். எனக்குள் கவிதை இருப்பதாக, விடாப் பிடியாக அதையே கட்டிக் கொண்டுவிட்டேன். வீட்டில் கூட என்னை நிராகரித்தார்கள். ஆனால் நான் விடுவேனா? கவிதைக்கும் எனக்கும் இடையில் ஒரு அழகிய பந்தம் இருப்பதாக இப்போதும் நம்பிக் கொடிருக்கிறேன்.
அதனால் தான் எனது பதிவுகளிலும் கவிதைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறேன்.    
( "என்ன இழவிடா இது"  என்று யாரும் சொல்லாமல் இருந்தால் சரி )

இறுதியாக, என் பதிவுகளையும் மதித்து, பார்வையிடும் நண்பர்களுக்காக, நான் சொல்ல விரும்புவது - பதிவுகளைப் பார்த்து விட்டு, உங்கள் கருத்துக்களை இட்டுச் செல்ல மறந்து விடாதீர்கள். அப்போதுதானே என்னாலும், பதிவுகளில் ஏதேனும் குறைகள் இருந்தால் திருத்திக் கொள்ள முடியும். அதை விட முக்கிய காரணம் - பசங்க திரைப் படத்தில் சொல்லியிருப்பது போல, நம் எல்லோருடைய மனங்களும் சின்ன சின்ன
பாராட்டுக் களுக்காகத் தானே ஏங்கித் தவிக்குது?.
விதைக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுங்கள்!
  

( முற்றும் )




         

                

                       











     

Saturday, June 19, 2010

பிரிவு !




ஒரு சிநேகமான 
ரயில் பயணத்தின் 
முடிவில் 
நம் நகர்வு...
நீ வலமாய்,
நான் இடமாய்.
கவலையே இல்லை.
உலகம் சிறிது.
.
.
.

ஏமாற்றம் !




கோடை முடிந்து

வசந்தம் நோக்கிச் செல்கிறது

இரயில்.

யாரையும் ஏற்றாமல்....
.
.
.

காதலைப் பாடுகிறேன் !




காதல் - நிச்சயமாகவே ஒரு புது உலகம் தான். தன்னை மறந்து ,தனிமையை அழைத்து விம்மித் தீர்க்கும்.கனவிலும் அழவைக்கும், சாவைக்காட்டி வாழவைக்கும். விஞ்ஞான ஆராய்ச்சி யாளரையோ அல்லது விஞ்ஞானத்துடன் தொடர்பு பட்ட ஆசாமிகள் யாரையாவதோ தெருவில் கண்டால் சற்று விலத்தியே நில்லுங்கள். மறந்தும் கூட காதலைப் பற்றி அவர்களிடம் கேட்டு விடாதீர்கள். காதலைப்பற்றி அவர்கள் கோரசாகச் சொல்லக்கூடிய ஒரே பதில் "காதல் ஓமோன்களின் கலக்கம்!".  ஹைதரசன், ஹீலியம், லிதியம் என்று காதலை இரசாயனத்துக்குள் அடைத்து விடும் ஆபத்தும் உண்டு! தனது இனத்தைப் பெருக்க, உயிரினங்களுக்காக இயற்கையே ஏற்படுத்திக் கொடுத்த வசதி தான் காதல் என்று, டார்வினைக் கூட துணைக் களைப்பார்கள்!


பொதுவாகவே, தம்மால் நிரூபிக்க, விளங்கிக் கொள்ள முடியாதவற்றை பொய் என்று சொல்வதுதானே விஞ்ஞானத்தின் நடைமுறை வழக்கம். சிறு குழந்தையின் தவறை மன்னிப்பது போல் அல்லது எதிரியின் தூற்றலைக் கண்டு கொள்ளாதது போல் நாமும் இப்போது கொஞ்சம் காதலுக்குள் நுழைவோமா?




உங்கள் நண்பர்கள் பெயரை சொல்லுங்கள் என்று முன் பின் தெரியாத ஆண் யாரிடமாவது கேட்டால், சுரேஷ், ராஜா, கமல், குமார், திலீப்.... என்று ஒரு பத்துப் பேரின் பெயரையாவது சொல்லக் கூடும்.






பெண் யாரிடமாவது அவ்வாறே கேட்டால், கமலா, புஷ்பா, ராதா, பூங்கோதை என்று அவளும் சில பெயர்களைச் சொல்லக்கூடும். இருவரிடமும் பொதுவாக , உங்கள் நண்பர்களில் எத்தனை பேர் காதலிக்கிறார்கள் என்று கேட்டால் , யோசிக்காமல் சொல்லக் கூடும் - 90 வீத மாணவர்கள். சிலவேளைகளில் அனைவரும்!




வெற்றி பெற்றவர்களையோ அல்லது தோற்றவர்களையோ கேட்டுப் பாருங்கள் காரணம் என்ன வென்று? காதல் என்பார்கள். இரண்டாவது படியில் நிற்கிறீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள், முதல் படிக்கு முன்னேறுவதோ மூன்றாம் படிக்கு இறங்குவதோ உங்கள் கால்களின் தெரிவில் தான் உள்ளது! ஒரு வேளை முதலாம் படிக்கு முன்னேற காதலின் சக்தி தேவைப்படலாம். மூன்றாம் படிக்குப் போவதற்கு ஒரு காரணமாக காதல் ஒருபோதும் இருக்காது!




உலக வரலாற்றிலே எத்தனை சாம்ராஜ்ஜங்களின் அழிவுக்குக் காரணமாக காதல் இருந்திருக்கிறது என்று கூறிக்கொண்டு பின்னால் யாரும் வந்து நிற்கக் கூடும் , கொஞ்சம் திரும்பிப் பாருங்கள்.நிற்பார்கள். உடனே அவர்களைத் துரத்தி அடியுங்கள். ஆமாம், நாம் எப்போதுதான் அடுத்தவர்களை பாராட்ட வாயைத் திறந்திருக்கிறோம், இப்போது காதலையும் பாராட்ட ? நமது நாக்கு தூற்றத் தானே தெரிந்து வைத்திருக்கிறது?




வீட்டில் உள்ள பெரியவர்களையோஅல்லது சமுதாயத்தில் பெரிய மனிதர்களாக மதிக்கப் படுபவர்களையோ காதலைச் சேர்த்து வைக்கச் சொல்லிக் கேட்டுப் பார்த்தால் காதலை ஏதோ வேண்டாப் பொருளாகப் பார்ப்பதுடன், அக் காதலைப் பிரிக்கவும் தயங்க மாட்டார்கள். ஆனால் அவர்களின் கடந்த காலத்தை பின்னோக்கிப் பார்த்தால் அவர்களும் காதலித்துக் கல்யாணம் செய்தவர்களாகவே இருப்பார்கள். சமயத்தில் ஓடியும் போயிருப்பார்கள் என்பது வேறு விடயம். 





காதல் எப்படிப் பட்ட அதிசயங்களையும் நிகழ்த்தக் கூடியது என்பதற்கு ஒரு சின்ன உதாரணம் சொல்கிறேன்.
அவன் பெயரை இந்த உலகம் அவ்வளவு இலகுவில் மறந்து விடாது. அவன் செய்த கொடூரக் கொலைகள் எண்ணிக்கையில்  கோடியைத் தாண்டும். அவனது சொந்த நாட்டு மக்களே அவன் பெயரை உச்சரிக்க அருவருப்பார்கள். யூதர்களுக்கு அவன் இறப்பு சுதந்திரக் காற்றை சுவாசிக்கக் கொடுத்தது.     


அவன் தான் அடோல்ப் ஹிட்லர்.
யூத மக்களை எந்தவொரு தயவு தாட்சண்யமும் இன்றி, கொலை வெறியோடும், குரூரப் புன்னகையோடும் இரசனை இழையோடக் கொன்று குவித்தான். இருந்தும் இந்த இரண்டுகால் கொலை மிருகத்திற்குள்ளும் ஒரு பெண் மீதான அழகிய காதல் இருந்தது ஆச்சரியமான ஒன்று தானே?




அவள் பெயர் ஈவா பிரவுன். ஏக பத்தினி விரதனாக இன்றளவும் சொல்லப்படும் ஹிட்லர், உண்மையிலேயே மதுவையும் மாதுவையும் வெறுக்கத் தான் செய்தான். ஏனோ ஈவா வை மட்டும் அவனால் வெறுக்க முடியவில்லை. உண்மையாக நேசித்தான். உயிரில் காதல் சொட்டச் சொட்ட உருகியுருகிக் காதலித்தான்.
போரில் தோற்றுத் தற்கொலை செய்ய முற்பட்ட போது ஈவாவும் அவன் கூடவே தற்கொலை செய்து கொண்டாள்.
ஹிட்லர் மட்டும் கொலை வெறியனாக இல்லாமல் இருந்திருந்தால், நாம் ஹிட்லர் - ஈவா யோடியை காதலின் உதாரணமாகக் கூறிக் கொண்டிருப் போமோ என்னவோ?.....
       



எந்தவொரு கொடிய மனிதனுக்குள்ளும் மெல்லிய உணர்வுகளால் நிரம்பிய காதல் சென்றுவிடக் கூடியது என்பதற்கு ஹிட்லரின் உதாரணமே போதுமே? அவ்வளவு சக்தி மிக்கது தான் காதல்.
இதைப் போலவே எத்தனை எத்தனை காதல்களை நாம் வரலாறாகப் படித்திருக்கிறோம்! முன்பு கூறியதைப் போல் 
சாமானியர்கள் யாராவது சாம்ராஜ்யங்களின் காதலால் வந்த அழிவைப் பற்றிப்பேசினால், அந்த அழிவுகள் அத்தனையும் எவ்வளவு உண்மையோ அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அங்கே காதலும் இருந்திருக்கிறது என்றுதானே அர்த்தம்? நீங்களே ஒருமுறை எண்ணிப் பாருங்கள், நாம் எப்போது ஏமாறுகிறோம்? ஒருவரை உண்மையாக நம்புகிறபோது தானே? இங்கேயும் அதுதான் நடக்கிறது. ஆனால் அந்தக் காதல் உண்மையானது, அற்புதமானது.


நாத்திகனாக இருந்தாலும் கீதையாகச் சொல்லப்படும் வாழ்வியல் உண்மைகளை விரும்பிப் படிப்பேன்.
அதில் கூறியுள்ளவை காதலைப் பிரிப் பவர்களுக்கும் நிச்சயம் பொருந்தும். எதை நீங்கள் கொண்டு வந்தீர்கள் அதைக் கொண்டு செல்ல?......  பணம், பகட்டு வாழ்க்கை, அந்தஸ்து இவையெல்லாம் தங்களுக்கானவை தங்களுடனேயே எப்போதும் இருக்கும் என்ற இறுமாப்பில் எத்தனையோ உண்மையான காதல்கள் இன்றளவும் பிரிக்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆனால் அவர்கள் அறியாத உண்மை என்ன வென்றால், எவனொருவன் காதலைப் பிரிக்கின்றானோ அவன் இருட்டுக்குள் தள்ளப் படுகிறான். எவனொருவன் காதலைச் சேர அனுமதிக்கிறானோ அல்லது காதலைச் சேர்த்து வைக்கிறானோ அவனுக்காக ஆயிரம் விளக்குகள் ஏற்றப் படுகின்றன.




எதற்காக " நான் பெரியவன்" என்கிற பெயரில் காதலைப் பிரித்து, நீங்களும் நிம்மதி இழந்து, அவர்களும் சந்தோஷ தருணங்களைத் தொலைத்து, இப்படியும் வாழத்தான் வேண்டுமா? அவர்களின் வாழ்கையை அழித்துவிட்டு மீண்டும் உங்களால் அதைக் கொடுக்க முடியுமா? கிடைத்த வாழ்க்கையை ஒருமுறை தானே வாழவும் முடியும்? அந்த வாழ்க்கையை அவர்கள் விருப்பப் படிதான் வாழ்ந்தும் பார்க்கட்டுமே? 
காதல் அனுமதிக்கப் பட வேண்டியது. அதற்கும் மேலாக ஆராதிக்கவும் பட வேண்டியது. 

இனிமேலாவது காதலை அனுமதியுங்கள், ஆராதியுங்கள்.