Sunday, July 4, 2010

ஆசைத் தூண்டில் போட்டு...


சேற்றை வாரி
இறைத்தவள் நீ.
ஓரமாய் நின்று
தேம்பியழுதது வாழ்க்கை.

ஒவ்வொரு முறையும்
தவறி விழும் போதும்
அடுத்த முறை
சிகரம் தேடும்
பீனிக்ஸ் பிறவி நான்.
உன் துரோகங்கள்
என்னைப் பாதிக்காது!.

ஆசைத் தூண்டில் போட்டு
ஏமாற்றச் சுறாக்களைத்தான்
இப்போதும் அள்ளுகிறேன்.

அதிரசம்,
ஐஸ் கிரீம்,
குலாப்ஜாமூன்
கூட்டத்திற்குள்
பாகற்காயாக வாழ்கிறேன்.
கசப்பேன்.
ஒரு கணம் தனிலும்
கேடு விளையேன்!
.
.
.

2 comments:

கமலேஷ் said...

ரொம்ப நல்லா இருக்கு நண்பரே...

கவிதையின் முதல் வரியை
மிக அழகாக துவங்கி இருக்கிறீர்கள்.

வாழ்த்துக்கள்..

sarvesh said...

நன்றி கமலேஷ்...

Post a Comment